Yetersiz çene kemiği bulunan bireylerde cerrahi süreçler ayrıntılı analizlerle şekilleniyor
Çene kemiğinde hacim veya yoğunluk kaybı yaşayan kişiler için tedavi süreçleri kişiselleştirilirken, Ekiz Clinic diş hekimliği alanındaki uygulamalarda üç boyutlu analizlerle D1 ve D4 arasındaki kemik yapısına göre cerrahi çözümler sunuyor.
- yonetimAydın
- 3 dakikada okunur
- 0

Çenesinde doku kaybı veya yapısal zayıflık bulunan bireyler için implant operasyonları artık standart kalıplarla değil, problemin hacimsel eksiklikten mi yoksa yoğunluk yetersizliğinden mi kaynaklandığını belirleyen özel yöntemlerle yönetiliyor.
Hekimler kemiğin yüksekliği yeterli olsa bile süngerimsi dokunun gevşek kalabildiğini, kimi zaman da yoğun bir yapı bulunmasına karşın milimetrik ebatların yetersiz kaldığını görüyor. İki tablonun aynı bölgede birleştiği durumlar da söz konusu olabiliyor. Bu farklılıklar nedeniyle gündelik dildeki kemik azlığı tanımı klinik açıdan yol gösterici olamıyor. Sürecin başında ayrıntılı muayene ile üç boyutlu görüntüleme adımları devreye giriyor. İmplant tedavisine ilişkin genel bilgiler Ekiz Clinic sitesinde yer alıyor. Hastaların hekim görüşmesine bilinçli gitmesi cerrahi sürecin anlaşılmasını kolaylaştırıyor.
Çene dokusunun sınıfları ve hekimlerin incelediği anatomik sınırlar
Diş hekimliğinde sert dış kortikal tabaka ile içteki süngerimsi dokunun durumuna göre D1, D2, D3 ve D4 olmak üzere dört farklı sınıf kullanılıyor. Numaralandırma ilerledikçe kemik yumuşuyor ve vidanın ilk tutunması zorlaşıyor. Yapılan sınıflandırmanın genel dağılımı şu şekildedir:
- D1: Büyük bölümü yoğun kortikal kemikten meydana gelir ve çoğunlukla alt çenenin ön kısmında yer alır.
- D2: Kalın kortikal tabaka ile sıkı süngerimsi dokudan oluşur, alt çenede ve üst çenenin ön kesiminde gözlenir.
- D3: İnce kortikal tabaka ile seyrek süngerimsi doku barındırır, üst çenede yaygındır.
- D4: Çok ince bir kortikal tabakaya ve oldukça seyrek süngerimsi dokuya sahiptir, özellikle üst çenenin arka bölgesinde karşımıza çıkar.
Belirtilen bu anatomik bölgeler genel eğilimleri ifade ediyor. Aynı bireyin çenesinin farklı noktalarında farklı yoğunluklar görülebildiğinden karar vida yerleştirilecek alana özel veriliyor. Genellikle zayıf kemik nitelemesi D3 ve D4 sınıflarını kapsıyor. Üst çene arka kısımlarında hem düşük yoğunluk hem de sinüs sarkması sonucu boyutsal kısalık bir arada bulunabiliyor. Üç boyutlu tomografiler kemiğin yüksekliğini, enini ve sinir kanalı ya da sinüs tabanı gibi kritik yapılara mesafesini net biçimde sergiliyor. Diş çekiminden sonra geçen zaman uzadıkça boş kalan bölgedeki kemik dokusu eriyebiliyor. Diyabet durumu, sigara alışkanlığı, osteoporoz ilaçları ve dişeti rahatsızlıkları gibi faktörler de cerrahi takvimi doğrudan etkiliyor.
Düşük yoğunluklu zeminlerde tercih edilen cerrahi müdahaleler
İmplantın yerleştirildiği ilk anda kemikte oynamadan durabilmesi primer stabilite olarak tanımlanıyor. Dokusu seyrek kemiklerde standart yuvalar yetersiz kalabildiğinden hekimler yuva hazırlama aşamasını değiştiriyor. Bu kapsamda öne çıkan yöntemler şunlardır:
- Yuvanın vida çapına kıyasla daha dar açılması ve implantın ilerlerken çevresindeki kemiği sıkıştırması
- Osseodensifikasyon yöntemiyle kemik dokusunu dışarı atmayıp yuva kenarlarına doğru presleyen özel frezlerin tercih edilmesi
- Seyrek dokularda tutunmayı artıran özel gövde ve vida yiv mimarisine sahip implantların kullanılması
- Protez yükleme zamanlamasının kemiğin biyolojik sertleşme hızına göre planlanması
Uygulamaların bilimsel kanıt düzeyleri farklılık gösteriyor. Dar yuva açmanın tork kuvvetini yükselttiği bilinse de uzun vadeli klinik takip verileri sınırlı kalıyor. Osseodensifikasyon çalışmaları da ilk tutunmayı artırdığını ancak verilerin genelde kısa vadeli olduğunu gösteriyor. Bu nedenle hekimler tek bir yönteme bağımlı kalmıyor. Aşırı sıkı yuva hazırlamak dokuda baskı yaratabileceğinden kuvvet dengesi iyi korunuyor, direncin düşük kaldığı vakalarda protez diş yapımı geciktirilerek implant dişeti altında dinlenmeye bırakılabiliyor.
Hacim eksikliklerinde uygulanan greftleme ve iyileşme periyodu
Problem yoğunluktan ziyade kemiğin ebatlarındaysa kemik artırma teknikleri veya açılı implant uygulamaları seçiliyor. Üst çene arka grupta mesafe daraldığında sinüs lifting yapılarak sinüs zarı yükseltiliyor ve boşluğa kemik tozu konuyor. Kemiğin kalınlığı yetmediğinde greftleme yapılarak sırt hacmi büyütülüyor, tam dişsizlikte ise eğimli implantlarla mevcut dokudan optimum fayda hedefleniyor. Yapılan kemik ilavesine bağlı olarak iyileşme süresi uzayabiliyor, bazı hastalarda implant greftle aynı seansta, bazılarında ise yeni doku olgunlaştıktan sonra yerleştiriliyor. Kişilerin sigarayı azaltması, ağız temizliğine dikkat etmesi ve randevuları aksatmaması başarıda belirleyici rol oynuyor.




